Wiara - czym jest?

[exe]

Oczywiście, patrząc na potoczne nazewnictwo pewnych zjawisk, można by mówić o "poczynionym założeniu" prawdziwości, tutaj trzeba by podrążyć tą sprawę na gruncie realizmu ludzkiego poznania. Oto jest tak, że prawdziwość poznania jest zestawieniem sądu o rzeczywistości z rzeczywistością, z którą stykamy się. I tutaj trzeba by zauważyć dyskretną różnicę pomiędzy jednością poznania podmiotu ludzkiego (każdy więc ma "swoje" doświadczenie prawdy), a jednością poznania ludzkiego. Poznanie ludzkie ma z konieczności charakter analogiczny, ponieważ sam byt jest tak bogaty "aspektowo", że nie dziwnym jest powiedzenie, iż osoba jest niewyrażalna - persona est ineffabile.
Dlatego też sam akt wiary musi wyrażać prawdę własnego poznania, tytułem swej odrębności bytowej i zarazem jakiejś konkretnej, namacalnej nieodstępności naszej osoby względem innej (nikt nie może stać się kimś innym choć na chwilę i "przejąć" go). Mowa tu o bardzo osobistym najpierwotniejszym poznaniu spontanicznym, gdzie dane zmysłowe są jedynym gwarantem tej prawdy zawartej w empirii.

Nie możemy tu z kolei dowolnie wtrącać udzielania się Trójcy świętej naszemu intelektowi na 2 sposoby: poprzez Swą Istotę i poprzez udzielenie się w Swym Istnieniu. To pierwsze stanowi o doświadczeniu mistycznym, to drugie o kontemplacji.

Czymś innym jest już więc spojrzenie na jedność (ogólno)ludzkiego poznania, które musi wyrastać na gruncie dorzeczności, mającej swój synonim w higienie myslenia, opartej na przestrzeganiu praw bytowych, które są prawami myślenia.